می دونم که خیلی و قته این جا سوت و کور مونده

خوب هم می دونم وقتی به بلاگ یه آشنا سر می زنی و می بینی هنوز آپ نشده چه ضد حالیه .ولی جدا این روز ها خیلی شلوغ پلوغم٬ اون قدر که حتی بعضی و قت ها آرزو می کنم ای کاش روز ها ۲۵ ساعت داشتند.

اما انگار این چند روزه خیلی اتفاقات افتاده .... نمی خوام سراغ مسائل سیاسی و اجتماعی برم چون فکر می کنم تاریخ گذشته اند و همه تون ازشون با خبرین ...

ولی تو این مدت باز هم یه سری رخ داد های خاص برام اتفاق افتادند و به قول معروف در این مدت من در کانون حوادث بودم...اول این که چند وقت پیش عزیزی را از دست دادیم و لازم می دونم از این جا و از صمیم قلب به عموی عزیزم تسلیت بگم... دوم این که مدتی قبل در برخوردی نا خواسته و کمی خسمانه با نویسنده ی کتابی گران سنگ آشنا شدم ٬ و می تونم بهتون قول بدم که به زودی این کتاب و این نویسنده رو به طور کامل بهتون معرفی کنم... سوم این که همین روز ها مصاحبه ای رو با آقای دکتر جوانبخت رئیس دانشگاه آزاد قوجان « دانشگاهی که در اون درس می خونم» ترتیب خواهم داد و باز هم به زودی در ایرانی خواهید خواند آن را... چهارم این که این روز ها برای هزارمین باز استخاره رو خوندم٬ داستانی کوتاه که باز هم روایتگر حقایق زندگی است٬ فکر می کنم٬ کم کم داره به اون پختگی که من ازش انتظار دارم می رسه و همین روز ها مهمونتون می شه... پنجم این که این روز ها سوالی دهشت انگیز مرا به خود مشغول کرده :و اون هم این که آیا می شه به همین راحتی از اعتماد دیگران چشم پوشید و در لوای ظاهری منطقی ندای رسای دل را به نشنیده گرفت. باور کنید بسیاری از حرف های منطقی ما برای پوشاندن ترس خود از انجام ریسک های بزرگ است. البته منظورم ریسک است نه حماقت.

یا حق